W Kościele starożytnym nie znano celibatu w sensie obowiązku zachowania bezżeństwa przez wyższych duchownych. Udzielano święceń mężczyznom żonatym, jak i dobrowolnie żyjącym w bezżeństwie. Istniała jednak praktyka zachowania całkowitej wstrzemięźliwości przez diakonów, prezbiterów i biskupów, po przyjęciu święceń. Do IV w. nie było norm prawa stanowionego przez Kościół na ten temat, co wynikało z surowych przepisów prawa rzymskiego, które wymierzone było w celibatariuszy. Chodziło o to, aby nie dawać pretekstu do prześladowania chrześcijan. Dopiero wprowadzenie przez Konstantyna Wielkiego w IV w. nowych zasad polityki religijnej zmieniło sytuację. Synod w Elwirze wprowadził najstarsze, stanowione prawo partykularne, dotyczące celibatu wstrzemięźliwości. Kolejne synody nakazywały duchownym wstrzemięźliwość, ze względu na pełnioną służbę Bożą, a za jej niezachowanie wprowadziły kary, w postaci utraty urzędu kościelnego. Synody zabraniały udzielania święceń mężczyznom drugi raz żonatym oraz tzw. małżeństw duchowych kleru z synezaktami. Sobór Nicejski I wprowadził prawo dla całego Kościoła. Nie tylko nakazał duchownym życie w doskonałej wstrzemięźliwości, ale też zakazał duchownym żonatym, zamieszkania z prawowitą żoną. Papieże z IV i V w., wydawali dekretały, nakazując duchownym zachowanie celibatu wstrzemięźliwości, a uzasadniali to sprawowaniem kultu Bożego. Również prawo rzymskie usankcjonowało istniejący w Kościele celibat wstrzemięźliwości.
{"title":"Obowiązek „celibatu wstrzemięźliwości” duchownych w Kościele starożytnym według przepisów prawa kościelnego i prawa rzymskiego (IV - V wiek)","authors":"W. Wąsik","doi":"10.31743/vp.16623","DOIUrl":"https://doi.org/10.31743/vp.16623","url":null,"abstract":"W Kościele starożytnym nie znano celibatu w sensie obowiązku zachowania bezżeństwa przez wyższych duchownych. Udzielano święceń mężczyznom żonatym, jak i dobrowolnie żyjącym w bezżeństwie. Istniała jednak praktyka zachowania całkowitej wstrzemięźliwości przez diakonów, prezbiterów i biskupów, po przyjęciu święceń. Do IV w. nie było norm prawa stanowionego przez Kościół na ten temat, co wynikało z surowych przepisów prawa rzymskiego, które wymierzone było w celibatariuszy. Chodziło o to, aby nie dawać pretekstu do prześladowania chrześcijan. Dopiero wprowadzenie przez Konstantyna Wielkiego w IV w. nowych zasad polityki religijnej zmieniło sytuację. Synod w Elwirze wprowadził najstarsze, stanowione prawo partykularne, dotyczące celibatu wstrzemięźliwości. Kolejne synody nakazywały duchownym wstrzemięźliwość, ze względu na pełnioną służbę Bożą, a za jej niezachowanie wprowadziły kary, w postaci utraty urzędu kościelnego. Synody zabraniały udzielania święceń mężczyznom drugi raz żonatym oraz tzw. małżeństw duchowych kleru z synezaktami. Sobór Nicejski I wprowadził prawo dla całego Kościoła. Nie tylko nakazał duchownym życie w doskonałej wstrzemięźliwości, ale też zakazał duchownym żonatym, zamieszkania z prawowitą żoną. Papieże z IV i V w., wydawali dekretały, nakazując duchownym zachowanie celibatu wstrzemięźliwości, a uzasadniali to sprawowaniem kultu Bożego. Również prawo rzymskie usankcjonowało istniejący w Kościele celibat wstrzemięźliwości.","PeriodicalId":510875,"journal":{"name":"Vox Patrum","volume":"5 5","pages":""},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2024-03-15","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"140237546","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Sprawozdanie ze spotkania Sekcji Patrystycznej zatytułowanego "Świat stworzony w literaturze wczesnochrześcijańskiej", które odbyło się w Tarnowie w dniach 17-20.09.2023.
{"title":"Świat stworzony w literaturze wczesnochrześcijańskiej (Sekcja Patrystyczna, Tarnów, 17-20.09.2023)","authors":"Grzegorz Pakowski","doi":"10.31743/vp.16768","DOIUrl":"https://doi.org/10.31743/vp.16768","url":null,"abstract":"Sprawozdanie ze spotkania Sekcji Patrystycznej zatytułowanego \"Świat stworzony w literaturze wczesnochrześcijańskiej\", które odbyło się w Tarnowie w dniach 17-20.09.2023.","PeriodicalId":510875,"journal":{"name":"Vox Patrum","volume":"22 1","pages":""},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2024-03-15","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"140239446","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Wśród różnorodnych form tekstów naukowych na uwagę zasługują opracowania leksykograficzne i encyklopedyczne oraz zamieszczane na ich łamach hasła i artykuły. Tworzone są przez badaczy z dużym doświadczeniem naukowym. Mają oni swój udział w encyklopediach ogólnych i specjalnych, słownikach terminologicznych, językowych, w tym przekładowych, leksykonach itd. Także patrolodzy mają dorobek w zakresie wydawnictw informacyjnych. Przykładem jest ks. Wincenty Myszor, przez lata związany z Akademią Teologii Katolickiej w Warszawie i Wydziałem Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W trakcie kariery naukowej zainicjował lub współtworzył siedemnaście encyklopedii, słowników i leksykonów. Na podstawie analizy źródeł oraz materiałów przechowywanych w Archiwum Archidiecezjalnym w Katowicach scharakteryzowano tę twórczość patrologa, który od lat siedemdziesiątych XX w. do XXI w. współpracował z wybitnymi przedstawicielami polskiej i niemieckiej patrologii, koptologii, filologii klasycznej, teologii i filozofii. Pozostawił w redagowanych przez nich wydawnictwach hasła i artykuły dotyczące zagadnień bliskich jego zainteresowaniom badawczym. Dał się również poznać jako autor i współautor do dziś użytkowanych słowników przekładowych języka koptyjskiego. Tego rodzaju dokonania świadczą o randze naukowca, który takim rodzajem aktywności daje trwałe świadectwo wiedzy i kompetencji badawczych.
{"title":"Ks. Wincenty Myszor jako inicjator i współtwórca wydawnictw informacyjnych z treściami patrystycznymi","authors":"Katarzyna Tałuć, Agnieszka Gołda","doi":"10.31743/vp.16679","DOIUrl":"https://doi.org/10.31743/vp.16679","url":null,"abstract":"Wśród różnorodnych form tekstów naukowych na uwagę zasługują opracowania leksykograficzne i encyklopedyczne oraz zamieszczane na ich łamach hasła i artykuły. Tworzone są przez badaczy z dużym doświadczeniem naukowym. Mają oni swój udział w encyklopediach ogólnych i specjalnych, słownikach terminologicznych, językowych, w tym przekładowych, leksykonach itd. Także patrolodzy mają dorobek w zakresie wydawnictw informacyjnych. Przykładem jest ks. Wincenty Myszor, przez lata związany z Akademią Teologii Katolickiej w Warszawie i Wydziałem Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W trakcie kariery naukowej zainicjował lub współtworzył siedemnaście encyklopedii, słowników i leksykonów. Na podstawie analizy źródeł oraz materiałów przechowywanych w Archiwum Archidiecezjalnym w Katowicach scharakteryzowano tę twórczość patrologa, który od lat siedemdziesiątych XX w. do XXI w. współpracował z wybitnymi przedstawicielami polskiej i niemieckiej patrologii, koptologii, filologii klasycznej, teologii i filozofii. Pozostawił w redagowanych przez nich wydawnictwach hasła i artykuły dotyczące zagadnień bliskich jego zainteresowaniom badawczym. Dał się również poznać jako autor i współautor do dziś użytkowanych słowników przekładowych języka koptyjskiego. Tego rodzaju dokonania świadczą o randze naukowca, który takim rodzajem aktywności daje trwałe świadectwo wiedzy i kompetencji badawczych.","PeriodicalId":510875,"journal":{"name":"Vox Patrum","volume":"96 1","pages":""},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2024-03-15","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"140239745","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Previous scholarship inadequately acknowledged the diverse ways in which Cyril of Jerusalem employed the breath-related vocabulary related to or derived from Gen 2:7. A systematic analysis of Cyril’s catechetical homilies revealed that in his rhetoric, this vocabulary was utilized in several distinct contexts. First, it was used to describe the creation of humans as living beings. Secondly, the vocabulary depicted a pre-Pentecost mediation of the Holy Spirit. Thirdly, the Pentecostal outpouring of the Spirit could be interpreted as another form of “breathing.” Fourthly, breath-related vocabulary was employed in reference to three ecclesiastical rites of initiation, indicating their pneumatological significance. This collective utilization of Biblical accounts of breathing, alongside depictions of post-Biblical ecclesiastical rites, formed a coherent narrative aimed at instructing catechetical audiences about the historical sequence of human creation. This narrative encompassed the divine vivification of the tangible body and postlapsarian revivification through the Holy Spirit. Simultaneously, it became evident that Cyril’s use of this vocabulary aligned with his overall allusionary approach to employing Scripture in catechesis.
{"title":"Divine Breath and the Process of Creation. The Allusions to Gen 2:7 in the Catechetical Rhetoric of Cyril of Jerusalem","authors":"Harri Huovinen","doi":"10.31743/vp.16618","DOIUrl":"https://doi.org/10.31743/vp.16618","url":null,"abstract":"Previous scholarship inadequately acknowledged the diverse ways in which Cyril of Jerusalem employed the breath-related vocabulary related to or derived from Gen 2:7. A systematic analysis of Cyril’s catechetical homilies revealed that in his rhetoric, this vocabulary was utilized in several distinct contexts. First, it was used to describe the creation of humans as living beings. Secondly, the vocabulary depicted a pre-Pentecost mediation of the Holy Spirit. Thirdly, the Pentecostal outpouring of the Spirit could be interpreted as another form of “breathing.” Fourthly, breath-related vocabulary was employed in reference to three ecclesiastical rites of initiation, indicating their pneumatological significance. This collective utilization of Biblical accounts of breathing, alongside depictions of post-Biblical ecclesiastical rites, formed a coherent narrative aimed at instructing catechetical audiences about the historical sequence of human creation. This narrative encompassed the divine vivification of the tangible body and postlapsarian revivification through the Holy Spirit. Simultaneously, it became evident that Cyril’s use of this vocabulary aligned with his overall allusionary approach to employing Scripture in catechesis.","PeriodicalId":510875,"journal":{"name":"Vox Patrum","volume":"15 1","pages":""},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2024-03-15","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"140237475","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
京公网安备 11010802042870号
京ICP备2023020795号-1
扫码关注我们
求助内容：
应助结果提醒方式：